Echte schoonheid zit van binnen

Echte schoonheid zit van binnen. Hoe vaak horen we dit? Maar is het echt zo of worden we toch wel op ons uiterlijk afgerekend?

Hoe komt dit en welke waarde hecht jij aan je uiterlijk? Hier mijn persoonlijk verhaal over de acceptatie van mijn littekens in mijn gezicht na mijn ongeluk.

Geraakt door een bericht

Deze week las ik een berichtje op LinkedIn. Het ging over de waarde die de maatschappij aan ons uiterlijk hecht. Er zat een video bij. Het bericht en video raakte mij. Ik besloot te reageren. Die reactie raakte andere weer.

Het zette mij aan het denken, dat uiterlijk altijd heel belangrijk voor mij was. Maar ik was ook altijd heel onzeker over mijzelf. Altijd zag ik dingen aan mijzelf die ik niet mooi of goed genoeg vond. Op een dag in augustus 1997 werd ik door een auto die door rood reed van mijn scooter gereden. Een heftig ongeluk waar ik verschillende verwondingen aan overhield.

Mijn ergste nachtmerrie werd waarheid

Mijn ergste nachtmerrie was echt geworden mijn gezicht was geruïneerd (dacht ik). Er volgde een lange periode van herstel. Maar niet alles werd meer zoals het was. Een oog beschadiging zorgde ervoor dat ik zwarte stippen en draden zag. Erg lastig maar het ergste vond ik mijn gezicht.

De wonden heelden. Blauwe plekken en kneuzing verdwenen. Maar mijn gezicht werd niet meer zoals het was. De littekens bleven. Veel verdriet, boosheid en verzet volgde. Ik telde de dagen dat het een ½ jaar geleden was dan mocht ik naar de plastisch chirurg. Dat werd een grote teleurstelling. Wat hij voor mij kon doen was echt niet wat ik verwachte en wilde. Hij zei toen jij wil dat ik je gezicht weer maak zoals het was maar dat kan ik niet. O wat was ik boos op deze man. Hij had natuurlijk heel erg gelijk maar dat zag ik niet.

Van binnen ben ik nog dezelfde

Langzaam stukje bij beetje leerde ik dat het er niet om ging hoe ik eruit zag. Van binnen was ik nog steeds dezelfde persoon. Ik ging accepteren dat dit mijn gezicht was en mijn (nieuwe) gezicht werd van mij. Ik zie nog steeds de dingen die eraan veranderd zijn. Andere zien dit waarschijnlijk niet eens. Maar het is mijn gezicht en ik verlang niet er niet meer naar dat het word zoals het was.

Nu vele jaren later kan ik van mezelf houden. Maak ik mezelf soms heel mooi met make-up, geföhnd haar en mooie kleding.  Maar soms loop ik in mijn joggingpak rond zonder make-up rond met mijn haar in een staart en dat is prima.  Want ik ben het allebei, ik ben mezelf en ik vind mezelf goed genoeg.

Ik kan in de spiegel kijken en zeggen hé mooi mens ik hou van jou.

Jezelf blijven

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Leuk dat je op mijn website bent!

Mis niets en blijf altijd op de hoogte van alle activiteiten. Ontvang speciale aanbiedingen en  mijn blogberichten in je mailbox. Schrijf je daarom in voor mijn nieuwsbrief.

 

Inschrijven